دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321The First Pagesصفحات آغازین186232810.22059/jitp.2017.62328FAJournal Article20170719صفحات آغازین مجله فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهراندانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Ibn Taymiyyah and Robert Adams on the Relationship between Religion and Ethicsتحلیل رابطۀ دین و اخلاق از نگاه ابنتیمیه و آدامز1166233010.22059/jitp.2017.62330FAعلیرضاارامدانشجوی دکتری فلسفه اخلاق دانشگاه قممحسنجوادیاستاد فلسفه دانشگاه قمJournal Article20160509The present paper aims to explore the relationship between religion and ethics from the perspective of Ibn Taymiyyah and Robert Adams. For this purpose, this article investigates comprehensively the standpoints of these two thinkers in four parts. The results of the research reveal that from the perspective of Ibn Taymiyyah, ethics is dependent upon religion in four dimensions (ontological, epistemological, semantic, and normative). According to Adams, although ethics is dependent on religion in ontological and normative dimensions, they are autonomous regarding epistemological and semantic dimensions. The critical analysis of these two perspectives results in two conclusions. First: there are considerable similarities between these two viewpoints prevailing over their differences. Second: these two thinkers have not provided a proper definition of the relationship between ethics and religion and have not clarified the ethical interaction between God and man. <br /><strong> </strong>مسئلۀ این پژوهش، تحلیل و مقایسۀ نسبت دین و اخلاق از نگاه ابنتیمیه و رابرت آدامز است. در مسیر دریافت پاسخ، موضع این دو متفکر را در چهار بخش به تفصیل بررسی کردهایم. حاصل مقایسه این است که از نگاه ابنتیمیه، اخلاق در تمام ساحتهای چهارگانۀ وجودی، معرفتی، معنایی، و هنجاری به دین وابسته است. اما آدامز، در عین وابسته انگاشتن اخلاق به دین در دو ساحت وجودی و هنجاری، در بحث از نسبت معرفتی و معنایی، به تمایز و استقلال اخلاق از دین متمایل میشود. با این همه در مقام ریشهشناسی و نقد نگرش آنان باید گفت: اولاً شباهت مبنایی نگرش این دو چشمگیرتر از تفاوت بیانی آنها است. ثانیاً چالش پیش روی آنان در این نقیصه برجسته میشود که هیچکدام پاسخ مناسبی را برای تبیین رابطۀ دین و اخلاق تدارک ندیده و فرآیند تعامل اخلاقی خدا و خلق را به روشنی ترسیم نکردهاند.دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Soren Kierkegaard on Truth and Faithنسبت حقیقت و ایمان از نظر کی یرکگور17306233110.22059/jitp.2017.62331FAشهلااسلامی. استادیارگروه فلسفه دانشگاه آزاد واحد علوم و تحقیقات تهرانJournal Article20161127Soren Kierkegaard considers truth from two aspects, objective and subjective, and accordingly classifies it. With respect to the importance of individual and his/her choice, truth is subjective. From the perspective of objective truth, truth is conceived as an object which is somehow related to the subject. From the perspective of subjective truth, the truth, itself, is concerned, even if it is not appeared objectively. Now the main question is that of the relation between truth and faith. Subjective truth is an eternal truth connecting to the existence of man. Kierkegaard's discussion of truth aims at offering a justification of faith, in his special sense of faith, through showing that the believer is subjectively "in the truth". Faith or subjectively being in the truth is the highest truth attainable for an existing individual. سورن کییرکگور، فیلسوف اگزیستانسیالیست، حقیقت را از دو منظر مینگرد و بالتبع آن را به دو گونه نیز منقسم گرفته است: حقیقت عینی و حقیقت انفسی. از منظر اهمیت فرد و انتخاب او، حقیقت حقیقت انفسی است. هر گاه که به حقیقت عینی نظر میافکنیم، حقیقت همچون شئای به تصور میآید که با ما مرتبط است و آنگاه که حقیقت را از منظر انفسی بنگریم، حقیقت خود مورد نظر است، حتی اگر در عین و بیرون از انسان جلوهگر نشده باشد. اکنون سؤال اصلی این است که چه نسبتی میان حقیقت و ایمان میتوان برقرار داشت. حقیقت انفسی حقیقتی ابدی است که با وجود انسان پیوند خورده است و نکتۀ مهم از دیدگاه کییرکگور آن است که حقیقت انفسی همان ایمان است. ایمان، یا به گونۀ انفسی تعلق به حقیقت داشتن یا در حقیقت بودن و هستی داشتن، بالاترین حقیقت دسترسپذیر برای فرد هستومند است.<br /> دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Avicenna on Potential Knowledgeعلم بالقوه نزد ابن سینا31456233210.22059/jitp.2017.62332FAرضااکبریاستاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه امام صادق (ع)0000-0002-5231-7849فاطمهشاهین فردانشجوی دکتری رشته فلسفه اسلامی، دانشگاه تربیت مدرس.محمدسعیدی مهراستاد گروه فلسفه و حکمت، دانشگاه تربیت مدرس.Journal Article20160813Distinguishing between potentiality and actuality, Aristotle solved many contradictions among past philosophies. Avicenna used this distinction to solve some epistemic problems. He introduces the term potential knowledge whose instances we can find in his philosophical works. Knowledge of the implicit conclusion in the premises, knowledge of some logical rules, knowledge of the interior parts of a quiddity, knowledge of the self-justified propositions, knowledge of reasoning, and self-awareness are instances of potential knowledge in Avicenna’s philosophical works. The instances of potential knowledge have two criteria in common. First, we have them in our inside existence; so we need nothing for making them actual but mental intention or mental intention accompanied with inner contemplation. Second, all these instances are implicit implications of a more general knowledge. As the knowledge of reasoning and self-awareness need only inner contemplation to become actual, they are more actual than the other instances; so the potential knowledge is gradationalارسطو با ابداع تمایز بالقوه و بالفعل به حل تناقضهای فلسفههای پیش از خود پرداخت. ابنسینا برای حل مسائلی در معرفتشناسی، از این تمایز استفاده میکند و از اصطلاح علم بالقوه بهره میبرد که مصادیق آن در فلسفۀ او قابل استخراج است: علم به نتیجۀ مستتر در مقدمات، علم به برخی قوانین منطق، علم به مقومات ماهیت، علم به بدیهیات، علم به تعقل و خودآگاهی. مصادیق علم بالقوه در دو نکته مشترک هستند. نخست اینکه آنها را درون خود داریم و برای بالفعل کردن آنها التفات ذهنی یا التفات ذهنی همراه با تأمل کفایت میکند؛ و دوم اینکه همۀ آنها لوازمِ نهفته در یک علم کلی هستند. علم بالقوه حقیقتی تشکیکی است زیرا علم به تعقل و خودآگاهی برای آنکه بالفعل شود فقط به التفات نیاز دارد و به همین سبب از بقیۀ موارد علم بالقوه، بالفعلتر است.دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321The Theoretical Foundations of Deterministic Emanation in of Avicenna’s Philosophyمبانی نظری صدور ایجابی در فلسفه سینوی47616233310.22059/jitp.2017.62333FAمحمدحسینیکارشناس ارشد فلسفه اسلامی ـ حوزه علمیه قمJournal Article20160704The theory of emanation (ṣudur) is one of the solutions proposed in the Islamic philosophy for the problem of causation relation. This theory originates from the Neo-Platonist philosophy. In Avicenna’s works, this theory is sometimes based on the ‘determination of the effect by its adequate cause’, and sometimes on the notion of ‘causal necessity’. This article shows that Avicenna has argued for the theory of emanation based on a new model he provides for the latter notion. Avicenna discusses a new analysis for the relation between cause and effect according to which effect should be ‘possible by itself’. He argues that a being which is possible by itself does not come to existence unless it is necessitated—i.e., it comes out of the mere possibility—by some other thing that is ‘necessary by itself’. Therefore, ‘necessitation’ plays the most crucial role in bringing something that is possible by itself to existence. <br /><strong> </strong>نظریۀ صدور یکی از راهحلهای ارائه شده در فلسفۀ اسلامی برای تحلیل رابطۀ علیّت است که ریشه در فلسفۀ نو افلاطونی دارد. در سخنان ابنسینا اثبات صدور به صورت منقح بیان نشده و گاهی مبتنی بر «ضرورت عدم تخلف معلول از علت تامه»، و گاهی مبتنی بر «وجوب علّی» است. نوشتار حاضر توضیح میدهد که ابنسینا، نظریۀ صدور را تنها بر اساس الگوی جدید «وجوب علّی» اثبات نموده است. استدلال ابنسینا ناظر به تحلیل رابطۀ وجودی علت و معلول است که منجر به تولید مفهوم «امکان ذاتی» برای معلول میگردد و بر این اساس، متعلَّق ایجاد را تنها به ممکن بالذات اختصاص میدهد. از اینرو، ممکن بالذات ایجاد نمیشود مگر آنکه از سوی علتی که متصف به وجوب ذاتی است، وجوب بالغیر یافته و از حالت امکان خارج گردد. بنابراین، پیوند ایجاب و ایجاد، تنها عامل تحقق ممکن بالذات خواهد بود. دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Abd al-Razzaq Lahiji on the Subjectivity of Individualityتبیین دیدگاه عبدالرزاق لاهیجی در باب اعتباری بودن تشخّص63776233410.22059/jitp.2017.62334FAمریمسالماستادیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه شهید بهشتیJournal Article20160910Individuality, one of the important metaphysical issues among peripatetic, illuminational, transcendental philosophers, as well as Imamie and Ash'ari scholars, has also drawn the attention of Abd al-Razzaq Lahiji. The theological views of khaje, Eiji, Jorjani and Davani make Lahiji analyze and evaluate the views of peripatetic philosophers on this issue. Lahiji believes that individuality is subjective since it does not have an independent existence in the external world and is not but the very specific existence of the thing and its individual essence. Like the existence, Individuality is unified with the essence in the external world and is separated from it only in mental analysis, and in the mind, the essence is attributed to the existence. In this article, it is shown that there is no difference between Lahiji and Mulla Sadra views on the definition of the individuality, the manner of its being and what it depends on. Both of them maintain that individuality is the especial existence of the thing, the existence which is the same as its reality and its external existence. <br /><strong> </strong>تشخّص که نزد حکمای مشایی، اشراقی و متعالیه و نیز بین متکلمین امامیه و اشاعره از جمله مباحث مهم متافیزیکی است نزد لاهیجی نیز مهم است و آرای کلامی خواجه، ایجی، جرجانی و دوانی او را وا میدارد تا به تحلیل و ارزیابی دیدگاههای مشایین و متکلمین در این موضوع بپردازد. لاهیجی تشخّص را امری اعتباری میداند، به این معنا که وجود مستقلی در خارج ندارد و عین هویّت شخص و وجود خاص آن و همان ماهیت متشخّصه است و همچون وجود با ماهیت در خارج متحد است و تنها در تحلیل ذهن از ماهیت جدا و ماهیت متصف به آن میشود. در تعریف تشخّص و نحوۀ وجود آن در خارج و ما به التشخّص فرقی بین لاهیجی و ملاصدرا وجود ندارد و هر دو تشخّص و عامل تشخّص را همان وجود خاص شیء میدانند. وجودی که عین تحقق و عینیت است.دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Propositional Logic in Al-Farabi and Avicennaجایگاه منطق گزارهای نزد فارابی و ابنسینا791016233510.22059/jitp.2017.62335FAامینشاهوردیدانش آموخته دکتری فلسفهی دانشگاه اصفهانJournal Article20160725The first chapter of the paper discusses the concept of “Propositionality” attributed to logical arguments, and by adopting the criterion introduced by <em>Christopher Martin</em>, the “Propositionality” of logical arguments is elaborated based on the Principle of Substitution in compound propositions. The second chapter discusses the viewpoints of <em>Kamran Karimullah</em> on the “non-Propositionality” of Al-Farabi’s conditional arguments and “Propositionality” of Avicenna to reach a judgment. In this approach, the “non-Propositionality” of Al-Farabi’s logical teaching is confirmed not only in its dialectical context, but is also confirmed beyond it. The chapter continues by showing that Avicenna’s viewpoints on the conditional arguments and propositions maintain differs somehow from modern “propositional logic” despite satisfying the criterion of propositionality. <br /><strong> </strong>در بخش نخست این مقاله، مفهوم «گزارهای بودن» استدلالهای منطقی مورد بررسی قرار میگیرد و با پذیرش معیار ارائهشده از سوی کریستوفر مارتین، «گزارهای بودن» استدلالهای منطقی، بر اساس اصل جانشینی در گزارههای مرکب توضیح داده میشود. در بخش دوم، دیدگاه کامران کریم الله در خصوص «ناگزارهای بودن» مبحث شرطیات فارابی و «گزارهای بودن» شرطیات ابنسینا به داوری گذاشته میشود و «ناگزارهای بودن» آموزههای منطقی فارابی، نه تنها در بافت جدلی که خارج از آن نیز مورد تأیید قرار میگیرد و پارهای ملاحظات دیگر نیز در این زمینه اضافه میشود. در ادامۀ همین بخش، نشان داده میشود که دیدگاه ابنسینا در خصوص گزارهها و استدلالهای شرطی، با آنکه معیار گزارهای بودن را برآورده میکند، اما همچنان اختلافاتی با «منطق گزارهای» جدید دارد.دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Evaluative Doxastic Practices: Moral Epistemology of Robert Merrihew Adams Reconsideredرویههای باورساز ناظر به ارزش: معرفتشناسی اخلاق از دیدگاه رابرت مری هیو آدامز1031186233610.22059/jitp.2017.62336FAمهدیغفوریان. دانش آموخته دکتری فلسفه، دانشگاه آزاد اسلامی واحد علوم و تحقیقات تهرانمسعودصادقیاستادیار گروه تاریخ دانشگاه تهرانJournal Article20160626Robert Adams, Inspired by William Alston's theory of doxastic practice, forms his moral epistemology and coins the term of “evaluative doxastic practice”. The inputs of evaluative doxastic practice are historical and cultural tradition, as well as feelings, emotions, inclinations and desires. These inputs accompanied with thinking about them bring about moral beliefs as outputs of evaluative doxastic practices. In Adams’ view, moral faith provides the confidence base of moral beliefs formed thorough evaluative doxastic practices. Moral faith is necessary because the moral beliefs are not above any kind of reasonable doubt, Although there are not any reasons against them.رابرت آدامز کوشش میکند تا با الهام از نظریۀ رویههای باورساز آلستون دیدگاه خود را در معرفتشناسی اخلاق سامان دهد. وی با وضع اصطلاح رویههای باورساز ناظر به ارزش، ورودیهای ایجادِ باورهای اخلاقی از این رویهها را علاوه بر سنت تاریخی و فرهنگی شامل احساسات، عواطف، تمایلات و امیال ما نیز میداند. مجموعۀ این ورودیها به همراه تفکر در باب آنها، باورهای اخلاقی را به عنوان خروجی رویههای باورساز ناظر به ارزش به ارمغان میآورد. از نظر آدامز، ایمان اخلاقی تأمینکنندۀ اعتماد به باورهای اخلاقیای است که از طریق رویههای باورساز ناظر به ارزش ایجاد شده است و علیرغم اینکه ادلهای بر خلاف آنها وجود ندارد اما به سبب آنکه نمیتوانند فراتر از هر نوع شک معقول باشند پس به ایمان اخلاقی نیازمندند.دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321The Analysis and Evaluation of the Conservativeness in Inferentialism Theory of Meaningتحلیل و ارزیابی معیار پایستاری در رویکرد استنتاجگرایی به معناداری1191336233710.22059/jitp.2017.62337FAمرتضیمزگی نژاداستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه بیرجند0000-0001-7571-3476لطف اللهنبویدانشیار گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرسسیدمحمدعلیحجتیدانشیار گروه فلسفه دانشگاه تربیت مدرس.Journal Article20160702The logical constants are defined by operational rules in the inferentialism theory of meaning. Arthur Prior’s counterexample (Tonk) makes a major challenge for the inferentialism. He shows that every arbitrary operational rule can describe a logical constant and this makes logical constants defective and incompatible with the system. In response to this problem, Belnap Offers conservativeness and uniqueness requirements for the operational rules. In this paper, we have evaluated the conservativeness requirement. The main question investigated is “how the conservativeness as a criterion provides the necessary and sufficient conditions for logical constant definition?” The hypothesis that we are to establish is the inability to achieve the definition of logical constant by conservativeness requirement.در رویکرد استنتاجگرایی به معناداری، ثوابت منطقی بر اساس قواعد عملگری تعریف میشود، آرتور پرایور در نقد این رویکرد با ارائۀ مثال نقض tonk نشان داد که با پذیرش رویکرد استنتاجگرایی هر قاعدۀ عملگری دلخواهی توصیفکننده یک ثابت منطقی خواهد شد و لازمۀ این امر وجود ثوابت منطقی معیوب و ناسازگار با سیستم است. بلنپ در پاسخ به این اشکال دو شرط پایستاری و یکتایی را برای قواعد عملگری ارائه داد. با توجه به اهمیت شرط پایستاری در پاسخ بلنپ، در این مقاله تلاش شده شرط پایستاری مورد ارزیابی قرار گیرد. «چگونه معیار پایستاری شرایط لازم و کافی را برای تعریف ثوابت منطقی فراهم میکند؟» مسئلۀ اصلی این مقاله است. فرضیۀ پیشنهادی <em>عدمکفایت لازم شرط پایستاری در ارائۀ تعاریف ثوابت</em> <em>منطقی</em> است که در نهایت با بررسی معانی مطرحشده برای پایستاری اثبات خواهد شد.<br /> دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942250120170321Abstractsچکیده های انگلیسی1156239010.22059/jitp.2017.62390FAJournal Article20170723Abstracts English univercity of tehran