موسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823A Comparative Study of Saul Kripke and Allameh Tabatabaei’s Views on the Theory of Reference and the Individual Essenceبررسی تطبیقی تئوری دلالت و اثبات ذات فردی در آراء کریپکی و علامه طباطبایی2878915710.22059/jitp.2022.328315.523305FAهاجرآویشدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشکدۀ الهیات، دانشگاه شیرازعلی محمدساجدیدانشیاربخش فلسفه، دانشکده الهیات، دانشگاه شیراز،Journal Article20210824Believing in the individual essence of things, as an ontological issue, has its roots in Greek philosophers’ views. Aristotelian essentialism proves essential attributes for objects, according to which, the essence of the objects depends on their attributes. If such features change, objects will perish. Implementing his reference theory, Kripke shows that proper names are rigid designators, i.e.; their referents are fixed in all possible worlds, or, in these referents, there is something that remains constant in all cases. This results in proving the individual essence of things.<br />Comparing Kripke’s and Allameh’s views, as well as using an analytical-comparative method, we try to clarify the essentialism in the frameworks provided by Analytical Philosophy and Islamic Philosophy regarding Kripke’s and Allameh Tabatabaie’s views.<br />According to Allameh, Individual essence comes into existence through essentialism in Islamic tradition. Allameh and Kripke’s views are similar in the Individual essence of objects; however, because of belonging to two different tradition of philosophy, they disagree in other fundamental aspects.اثبات ذات فردی برای اشیا، مسألهای هستیشناختی است که ریشه در آرای فلاسفۀ یونان دارد. ذاتگرایی ارسطویی؛ اوصافی ضروری را برای اشیا ثابت میکند که ذات شیء وابستۀ به آنها بوده و با تغییر آنها ذات شیء از بین میرود. کریپکی با ارائۀ نظریۀ علّی دلالت، اسم خاص را دالّ ثابت میداند. دالّ ثابت بودن اسم خاص بدین معناست که مدلول اسامی خاص در تمامی جهانهای ممکن ثابت است؛ یعنی در هر مدلول، امری وجود دارد که در تمامی حالات و فروض ثابت میماند و این به معنای اثبات ذات فردی برای اشیاست. مقالۀ حاضر، با روش تحلیلی - تطبیقی و با هدف مقایسۀ آرای کریپکی و علامه طباطبایی، سعی در تبیین مفهوم ذاتگرایی در دو سنت فلسفۀ تحلیلی و فلسفۀ اسلامی دارد. ذات فردی از منظر علامه طباطبایی در سنت فلسفۀ اسلامی و با گذر از ماهیتگرایی به اصالت وجود معنا مییابد. نظرات علامۀ طباطبایی و کریپکی علیرغم شباهتی که در اثبات ذات فردی برای اشیا دارند، به دلیل تعلق داشتن به سنتهای فلسفی متفاوت، تفاوتهای بنیادین و پارادیمیک با یکدیگر دارند.https://jitp.ut.ac.ir/article_89157_905b96d0ff463264a01e4076de0ca5d6.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823The Inconsistency in Mulla Sadra’s Approach to The Principle of Presuppositionناسازگاریها در رهیافت صدرایی از قاعده فرعیه؛ برآیند جدالهای دشتکی و دوانی49298915810.22059/jitp.2022.326777.523292FAسید احمدحسینی سنگ چالدانش آموخته دکتری حکمت متعالیه دانشگاه تربیت مدرس تهرانJournal Article20210802In the Mulla Ṣadra’s works, there are two different accounts of the “principle of presupposition”. It seems that this two different accounts are inconsistent. There are strong intertextual relationships between Mulla Ṣadra and Jalal al-Din Davani and Sadr al-Din Dashtaki’s works. The two different accounts of Mulla Ṣadra can be traced back to a dispute between Davani and Dashtaki about this principle. Considering intertextual relationships in Mulla Sadra's works, I will present a new reading of Mull Ṣadra's real position on the meaning of the principle.در آثار ملاصدرا با دو مدل از قاعده فرعیه مواجهایم. ملاصدرا در مواضعی، ثبوت ثابت در قاعده فرعیه را شرط و در برخی مواضع براساس عدم الزام ثبوت ثابت سخن میگوید. ملاصدرا در مواضع کاربست قاعده فرعیه نیز مختلف سخن میگوید و این نکته بر اهمیت موضوع میافزاید. این ناسازگاریها به جدال دوانی و دشتکی درباب قاعده فرعیه باز میگردند و لازم است براساس متون آنها، عبارات صدرا را تفسیر کرد. در این نوشتار سعی شده خوانشی نوین از ملاصدرا بر مدار منابع اندیشه او در حوزه فلسفی شیراز بدست داده و بر اساس نزاع دشتکی و دوانی در الزام یا عدم الزام ثبوت ثابت در قاعده فرعیه، چرایی این ناسازگاری را توضیح و دیدگاه دشتکی را به عنوان نظریه مختار ملاصدرا معرفی کرده و نشان دهیم که الزام ثبوت ثابت چه لوازمی را در فلسفه صدرایی به بار خواهد آورد.https://jitp.ut.ac.ir/article_89158_14466648d57ffd510db917552771ddd8.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823Al-Farabi on the Soul’s Evolution in the Path of Happinessتحول نفس در مسیر سعادت از منظر فارابی70518918110.22059/jitp.2022.332227.523312FAریحانهداودی کهکیدانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانسید عباسذهبیاستادیار گروه فلسفه، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانبابکعباسیاستادیار فلسفه، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20211112Having tried to discover the soul’s nature, thinkers have offered different views on the perfection of the soul. Emphasizing the ethical virtues and referring to the philosophical and theological arguments about happiness, al-Farabi depicts a comprehensive picture of the evolution of the happy man’s soul. He considers the man’s goal in achieving happiness through the acquisition of virtues in the natural world. Nonetheless, ultimate happiness is achieved just by releasing earthy attributes. Although al-Farabi uses the intellect as a vehicle for the soul to obtain happiness; finally, he does not consider happiness as a purely rational thing; rather, he believes that using the power of thought as well as rational contemplation are both necessary to acquire appropriate moral thoughts and actions, by which the soul’s first and later life are linked to its true consciousness.صاحبان اندیشه دیدگاههای مختلفی را در باب کمال نفس ارائه دادهاند و سعی در کشف حقیقت آن داشتهاند. فارابی تصویر جامعی از تحولات نفس در انسان سعادتمند را در خلال کسب فضائل ترسیم میکند و با استدلالات فلسفی، حقایق دینی پیرامون سعادت را به تحریر در میآورد. او غایت آدمی را در دستیابی به سعادت قصوایی میداند که از رهگذر کسب فضائل در عالم طبیعت محقق میگردد. گرچه نفس به مدد ماده و قوای مادی امکان دستیابی به سعادت را دارد ولی سعادت نهایی او در بینیازی از همان ماده و عوارض و آن میداند. او گرچه از عقل به عنوان ابزاری برای نفس در جهت دستیابی به سعادت بهره میبرد، اما در نهایت سعادت را صرفاً عقلی نمیداند بلکه با بهرهگیری از قدرت تفکر در انجام اعمال متناسب اخلاقی و تأمل در افکار و اعمال، حال نفس را در زندگی نخستین و پسین به آگاهی حقیقی او پیوند میزند.https://jitp.ut.ac.ir/article_89181_2ba6304dd3c0a518983dc9b58113e2a5.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823A Study of Thaddeus Metz’s Views on Happiness and its Relation to Meaning of Lifeبررسی دیدگاه تدئوس متز دربارۀ خوشبختی و ارتباط آن با معنای زندگی92718918210.22059/jitp.2022.334858.523319FAمهدیصانعیدانشجوی دکتری فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهید رجاییعین اللهخادمیاستاد گروه فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهید رجاییامیرحسینمنصوری نوریدانش آموخته دکتری فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهید رجاییفاطمهکوکرمدانش اموخته دکتری فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی.Journal Article20211229The purpose of this article is to identify and analyze Thaddeus Metz’s views on happiness and its relation to meaning of life. In the past, the issue of happiness was a comprehensive one including the meaning of life. Thaddeus Metz has tried to indicate that meaning of life, like ethics and happiness, is one of moral categories of life and can not be reducted to ethics or happiness.
Therefore, happiness, from Metz's point of view, means positive and pleasant experiences. Metz belives that human has two selves: animal and rational one; so, in addition to happiness and pleasure, he also needs meaning. Metz's effort is to explain that these two categories are different. By reflecting on Metz's various works, we try to critically study Metz's view on some of the characteristics and features of happiness and the relation of these characteristics and features to meaning of life.هدف از این مقاله، شناخت خوشبختی از دیدگاه تدئوس متز و تحلیلِ آن میباشد. در گذشته، بحث سعادت و خوشبختی عنوانی جامع بود که معنای زندگی را هم شامل میشد. تدئوس متز کوشیده است تا در آثار خود نشان دهد که معنای زندگی نیز، مانند اخلاق و خوشبختی، یکی از مقولاتِ هنجاریِ زندگی است و نمیتوان آن را به اخلاق یا خوشبختی ارجاع داد. از اینرو در این پژوهش، مسالۀ اصلی، آشنایی با ویژگیهای خوشبختی از دیدگاه وی میباشد. خوشبختی از دیدگاه متز یعنی «تجربیات مثبت». به نظر او بشر، واجد «خود حیوانی» و «خود عقلانی» بوده، از اینرو علاوه برخوشبختی، نیازمندِ معنا نیز میباشد و کوشش او در راستای تبیین این است که این دو مقوله متمایزند. در این مقاله با تامل در آثار مختلفِ متز، پارهای از خصوصیات و ویژگیهای خوشبختی استنتاج شده و پس از اشارهای به تمایزات آن با معناداری، به تحلیلِ پارهای از اوصاف خوشبختی از دیدگاه وی پرداخته میشود.
https://jitp.ut.ac.ir/article_89182_26ee58bc3b82779df2f3fba67d45daad.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823Rational Necessity or Refusal of the Mediators Existence in Divine Creation, according to Mulla Sadra’s and Ibn Taymiyyah’s Viewsضرورت یا امتناع عقلی وجود وسائط در آفرینش الهی با تکیه بر آراء ملاصدرا و ابن تیمیه109938918310.22059/jitp.2022.334813.523318FAهادیعبیداویدانشجوی دکتری رشته فلسفه و کلام دانشکده الهیات دانشگاه شیرازمحمدباقرعباسیاستادیار گروه فلسفه و کلام دانشکده الهیات دانشگاه شیرازJournal Article20211228One of the main philosophical issues is the belief in the necessity of the existence of mediators in the divine creation. A lot of researches have been carried out on the issue, but most of them are focusing on the narrative aspects, and its rational aspects have been poorly studied. In this article, for the first time, the issue is explored according to Mulla Sadra’s and Ibn Taymyyeh’s views, and examined in terms of Mulla Sadra’s philosophical principles, namely the quality of God's knowledge of the world and <em>Sudur</em> (Emanation). Finally, the critiques of the issue are answered, and it is shown that <em>al-hikmat al-muta’aliyah</em> can respond to the raised problems according to some of its basic concepts such as copula existence, extended being, <em>basiṭ al-haqiqa</em> (simple reality), and <em>tajalli</em> (manifestation).از مهمترین مسایل فلسفی مسئله باور به ضرورت وجود وسائط در آفرینش است تا جایی که باور به این مسئله دستآویز جریانهای تکفیری برای تکفیر سایر مسلمانان شده است. تاکنون دربارهی این مسئله تحقیقات فراوانی صورت گرفته است اما در این تحقیقات بیشتر مباحث مطرح شده جنبهی نقلی داشته است و کمتر به بعد عقلی آن توجه نشان داده شده است. در این مقاله برای اولین بار ضرورت عقلی وسایط در آفرینش نزد ابن تیمیه و ملاصدرا در ارتباط با مبانی فلسفهی صدرا همانند کیفیت علم خداوند به جهان، مسئلهی صدور مورد بررسی قرار میگیرد و در پایان به اشکالات مطرح شده به ضرورت وسایط در آفرینش بر اساس مبانی حکمت متعالیه پاسخ داده میشود. و نشان داده میشود که حکمت متعالیه با توجه به مبانی خاص خود به ویژه طرح وجود رابط، وجود منبسط، بسیط الحقیقه و بحث تجلی میتواند به نحو ضرورت ذاتیه پاسخگوی اشکالات مطرح شده باشد.<br /> https://jitp.ut.ac.ir/article_89183_b10e5b7eeeeea1f4c3cf74368578039e.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823The Impact of Islamic Philosophy on the Theological Thought and Method of Maimonides (Focusing on the Methodology of Philosophical Theology in Guide of the Perplexed)تأثیر فلسفه اسلامی بر اندیشه و روش کلامی ابنمیمون(با محوریت روششناسی کلام فلسفی در دلالة الحائرین)1321118918410.22059/jitp.2022.327418.523301FAمهدیگنجوردانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهانJournal Article20210810Maimonides was strongly influenced by Muslim sages in his philosophical-theological thought. The present essay aims at proving the claim that Maimonides’s book <em>"Guide of the Perplexed"</em> belongs to the "philosophical theology" movement. In his book, Maimonides intertwines Jewish religious teachings with philosophical rules and tries to explain theological claims in a rational-philosophical method. Inspired by the thought and method of Muslim scholars, Maimonides's philosophical endeavor to organize Jewish theology was effective and brought about a dramatic change in the structure and approach of theology. A critical study of components such as ontological issues and general principles of metaphysics in theological works, applying logical and philosophical rules to explain doctrinal issues, reasoning and application of the argumentative method, use of interpretation as a method, the validity of reason, and the dominance of rationality over narration in proving theological claims are among the most important findings of this research.موسی بن میمون، متکلم برجسته یهودی در اندیشه فلسفی-کلامی خود، به شدّت تحت تأثیر حکیمان مسلمان بوده است. نوشتار حاضر، به طرح و اثبات این ادعا پرداخته که کتاب دلالة الحائرین، متعلّق به جریان «کلام فلسفی» است که در آن، آموزه های دینی یهود با قواعد فلسفی درهم آمیخته و تلاش شده است که مدعیات کلامی به روش عقلی - فلسفی، تأویل وتبیین گردد. سعی فلسفی ابن میمون برای ساماندهی کلام یهودی، با الهام از اندیشه و روش حکمای مسلمان، مؤثر واقع شد و تحوّلی شگرف در ساختار و روش علم کلام ایجادکرد. روش کلام فلسفی ابن میمون، از شاخصه های ویژهای برخوردار است که واکاوی آنها علاوه بر نقش راهبردی در آموزش الهیات و تفهیم نظریات کلامی، درتبیین ساختار این مکتب، اهمیت بسزایی دارد. استنباط و تحلیل این مؤلفه ها از قبیل: طرح مباحث هستی شناختی و امور عامه در اثر کلامی؛ استخدام قواعد منطقی و حِکمی در تبیین مسائل اعتقادی؛ استدلالگروی و کار بست شیوه برهانی؛ استفاده از تأویل به مثابه روش؛ حجیّت عقل وغلبه عقلانیت بر نقل گرایی در اثبات مدعیات کلامی، از مهمترین یافته های این پژوهش بهشمار میآید.https://jitp.ut.ac.ir/article_89184_5aef7c4bda5d61683e4a93a38575bf08.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823Avicenna's Answer to Paradoxes about Matter and Formابنسینا و پاسخ به پارادوکسهایی درباره ماده و صورت1531338918510.22059/jitp.2022.336683.523324FAحمیدهمختاریدانشآموخته دکتری فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه علامه طباطبائی تهرانJournal Article20220119This article examines Avicenna's response to Kite Fine's paradoxes about matter and form. He formulates these paradoxes under the theory of Aristotelian Hylomorphism and analyzes Aristotelian assumptions from their point of view. Avicenna's response to paradoxes is essential because it identifies the possible advantages and disadvantages of Avicenna's theory. The first paradox concerns the possibility of distinguishing between two objects that have a common form and matter. Fine offers three doctrines to solve the paradox: material migration, common form, and simple composition. Rejection of any doctrine removes the paradox. He pursues solutions by rejecting simple composition. The solutions involve examining the relationship between time index and composition, but Avicenna responds to the first paradox by rejecting the common form. The second paradox concerns the matter variation in an object and maintaining that object's identity over time. According to Fine, the paradox will not be solved if we reject the material migration and the common form. Again, the solution is to abandon the doctrine of simple composition, but Avicenna cannot solve the paradox by rejecting the common form. We examined several different answers from Avicenna's perspective, but we have shown that Avicenna cannot solve the problem.در این مقاله پاسخ ابنسینا به دو پارادوکس کیت فاین درباره ماده و صورت را بررسی کردیم. پارادوکسهایی که در ذیل نظریه ماده - صورتگرایی ارسطوئی طرح میکند و مفروضات ارسطویی را از منظر آنها میسنجد. پاسخ ابنسینا به این پارادوکسها مهم است زیرا مزایا و کاستیهای احتمالی موجود در ماده-صورتگرایی سینوی را مشخص میکند. بر این اساس در مقاله: نخست، میپردازیم به پارادوکسی، درباره امکان تمایز میان دو شیئی که صورت و ماده مشترک دارند. برای رفع پارادوکس، سه آموزۀ انتقال ماده، صورت مشترک و ترکیب قابل طرح است با انکار هر آموزه پارادوکس حل میشود ابنسینا پارادوکس اول را با انکار صورت مشترک پاسخ میدهد. دوم، میپردازیم به پارادوکسی، درباره تغییر ماده در یک شی و حفظ اینهمانی آن در طول زمان، که نشان دادیم ابنسینا در این موضع نمیتواند پارادوکس را حل کند و تنها راه ممکن ابنسینا نسبی کردن رابطه جزئیت ماده به شاخص زمان است.
https://jitp.ut.ac.ir/article_89185_6967d1f1bb939fc5836b6a7d93759a5f.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823A Fundamental Assessment of the Role of the Primacy of Existence and the Primacy of Quiddity in Explanation of Necessary Being's Not Having Quiddity Focusing on Viewpoints of Mulla Sadra and Allameh Tabatabaeiبررسی مبنایی اصالت وجود و اصالت ماهیت در تبیین ماهیت نداشتن واجب الوجود؛ باتکیه بر دیدگاه صدرالمتألهین و علامه طباطبایی1771558918610.22059/jitp.2022.333690.523315FAعلیمستاجران گورتانیدانشجوی دکتری گروه فلسفه وکلام اسلامی دانشگاه اصفهانمحمدبیدهندیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهانJournal Article20211216The current essay seeks to explain the role of the doctrines of “the primacy of existence” and “the primacy of quiddity” in the determination of whether or not the Necessary Being is capable of having quiddity. The main question is which doctrine, whether the primacy of existence or the primacy of quiddity, can aid us to provide a more dependable and rationally grounded interpretation of the identity of the existence and quiddity in Necessary Being and the impossibility of its having quiddity in addition to existence. Using a descriptive-analytic method, after an exploration of the distinction or indistinction between the potentiality and causality in the nature of the Necessary Being and also referring to the notions of the conditional or causal dimensions, we will show which doctrine is more efficient in proving the divine purity of the Lord in having quiddity. However, some scholars have superficially suggested that there is a fundamental difference between the viewpoints of Mulla Sadra and Allameh Tabatabaei regarding the absence of quiddity in God. This essay has sought to show that Allameh Tabatabaei's criticism addresses the structure of one of Mulla Sadra's arguments regarding the impossibility of having quiddity on the part of the Lord and, given Allameh's belief in the doctrine of "the primacy of reality", the content of Allameh's view can be seen as in line with Mulla Sadra's view.مسئله پژوهش حاضر تبیینِ نقش اصالت وجود و اصالت ماهیت در تعیین ماهیت پذیری و یا عدم ماهیت پذیری واجبالوجود است؛ پرسش اصلی عبارت است از اینکه به پشتوانه کدام یک از مبانی؛ اصالت وجود یا اصالت ماهیت؛ میتوان تفسیرِ متقن و مبرهنتری از عدم زیادت وجود بر ذات واجب و عدم ماهیتپذیری واجب الوجود اقامه نمود. با روش توصیفی تحلیلی پس از واکاوی تمایز یا عدم تمایز میان اقتضاپذیری و علیت ذاتِ واجب الوجود و همچنین با تکیه بر حیثیت تقییدیه و یا تعلیلیه مشخص خواهد شد کدام یک از مبانی در اثبات نزاهت حق تعالی از ماهیت کارآمدتر است. اما با توجه به دیدگاه ملاصدرا و علامه طباطبایی در نگاه اولیه اختلاف مبنایی در تفسیر نزاهت حق تعالی از ماهیت مطرح شده است اما آنچه در این نوشتار بدان پرداخته شده این است که انتقاد علامه طباطبایی نسبت به ساختار یکی از استدلالهای ملاصدرا در راستای ماهیتناپذیری حقتعالی از ماهیت وارد شده و با توجه به مبنای اصالت واقعیت، نیز میتوان محتوای نظر علامه را در موافقت با نظر ملاصدرا دانست.https://jitp.ut.ac.ir/article_89186_e8866a7d3b8ba8a944445e8f11a9b70a.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823The Acquired Knowledge (al-Ilm al-Husouli) of God to the Creaturesعلم حصولی خداوند به مخلوقات1951798918710.22059/jitp.2022.331517.523311FAسید جابرموسوی راداستادیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران؛Journal Article20211026The common view in the transcendent philosophy of <em>Mulla Sadra</em> is that God's knowledge of pre-creation and post-creation objects is presentational <em>(al-Ilm al-Huzouri)</em>, although there are differences between pre-creation and post-creation knowledge. In this article, it is proved that, for various reasons, God's knowledge before creation and after creation is acquired <em>(al-Ilm al-Husouli)</em>. The most important of these reasons are: A: Knowledge by presence requires a union between God and creatures, while such a union is impossible by reason. B: It does not make sense for God to have knowledge, but his knowledge is outside of his essence. C: Before creation, no personal or concrete existence is realized, so the knowledge of presence before creation is intellectually impossible. In this article, it will be explained the difference between my selected view of the knowledge of God and the view of Avicenna regarding the embodied forms connected to the divine essence. Then the criticisms that have been raised against the theory of God's acquired knowledge will be answered and it will become clear that A: God’s acquired knowledge does not be attained necessarily through the process of acquisition. B: God’s acquired knowledge does not require the immanence of accidents in God’s essence. C: God’s Knowledge by presence is not superior to His acquired knowledge. D: The God’s Acquired knowledge does not deny His detailed knowledge. E: Denying God’s knowledge by presence does not mean the absence of things for God. این مقاله درصدد است اثبات نماید که به دلایل مختلفی علم خداوند قبل از خلقت و بعد از خلقت به صورت حصولی است. مهمترین این دلائل عبارتند از: الف: علم حضوری مستلزم اتحاد بین خدا و مخلوقات است، در حالیکه چنین اتحادی به لحاظ عقلی محال است. ب: در مورد علم حضوری فعلی، اینکه خداوند دارای علم باشد، اما موطن علم وی خارج از ذاتش باشد، معنای معقولی ندارد. ج: قبل از خلق، هیچ موجودی با وجود شخصیاش تحقّق ندارد، لذا علم حضوری قبل از خلقت، محال عقلی است. در ادامۀ مقاله تبیین خواهد گردید دیدگاه برگزیده راجع به حصولی دانستن علم خداوند، چه تفاوتی با دیدگاه ابن سینا پیرامون صور مرتسمهی متصل به ذات الهی دارد. سپس به مهمترین نقدهایی که بر ضدّ نظریۀ علم حصولی خداوند مطرح شده، پاسخ گفته خواهد شد.https://jitp.ut.ac.ir/article_89187_89ac4a95b3c018871a9665216a854cb9.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823A Study of Fayyaz Lahiji's View on God's Knowledge of Variable Particularsعلم خدا به جزئیات متغیر از دیدگاه فیاض لاهیجی و نقد و بررسی دیدگاه وی2131978918810.22059/jitp.2022.336310.523323FAمحمودرضامهاجریدانشجوی دکتری کلام اسلامی، گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران؛عزیزاللهافشار کرمانیدانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانمهدینجفی افرااستاد گروه فلسفه و کلام اسلامی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایرانJournal Article20211227Concerning the issue of God’s knowledge of variable particulars, Fayyaz Lahiji relies on Ibn Sina’s theory of God’s knowledge of particulars, which is based on knowledge of universals, considering the God’s knowledge of objects as imprinted forms and acquired knowledge through causes. So, he tries to refer the change of the world of objects to the relationship of material beings with each other, and he responds the issue of change by the God’s active knowledge, and graduation in existence, and inherent simplicity of the Supreme Being. Finally, he offers a distinct interpretation of imprinted forms which is close to Mulla Sadra’s <em>theory of undetailed knowledge as detailed unveiling</em>. He says absolute perfection of God demands that, with the undetailed knowledge, all the forms are known for the Supreme Being in a detailed and distinct manner from each other. This article tries to investigate and criticize Lahiji’s attempt to solve the issue of change in God’s knowledge of variable particulars with the help of some philosophical foundations by using a descriptive and library method.
<strong> </strong>لاهیجی در مسئله علم خداوند به جزئیات متغیر در ابتداء به نظریه علم خدا به جزئی از طریق کلی ابنسینا تکیه میکند که علم باری به اشیاء را صور مرتسمه و علم حصولی و از طریق علل و اسباب میداند لذا میکوشد تا تغییر در عالم اجسام را به رابطهی موجودات مادی به یکدیگر ارجاع دهد و با علم فعلی خداوند و تشکیک در وجود و بساطت ذاتی حق تعالی شبهه تغییر را پاسخ دهد. وی در نهایت قرائتی متمایز از صور مرتسمه که نزدیک به نظریه علم اجمالی در عین کشف تفصیلی ملاصدرا است ارائه میدهد و میگوید کمال مطلق ذات خداوند اقتضاء میکند که با علم اجمالی که علم بسیط ذاتی است تمامی صورت ها به نحو تفصیلی و متمایز از هم برای حق تعالی از ازل معلوم باشد. این مقاله با استفاده از روش توصیفی و کتابخانهای میکوشد تلاش لاهیجی برای رفع شبهه تغییر در علم خدا به جزئیات متغیر را به کمک برخی مبانی فلسفی بررسی و نقد کند.https://jitp.ut.ac.ir/article_89188_6db5d26bbf3362910158ecd2af130701.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823A Study of Avicenna's Views on Personal Identity and its Anthropological Foundations«هویت فردی» و مبانی انسانشناختی آن در اندیشه ابنسینا2362158918910.22059/jitp.2022.332653.523313FAآیسوداهاشم پوردانشجوی دکترای حکمت متعالیه دانشگاه اصفهانفروغ الساداترحیم پوردانشیار گروه فلسفه و کلام دانشگاه اصفهان،Journal Article20211115Nowadays, the issue of personal identity is one of the most important and challenging issues in philosophy and humanities. Among the philosophers who have dealt with this issue, Avicenna is of high importance, because he has studied the existential structure of human beings both clinically and theoretically and intellectually with special attention to self and body. In this research, Avicenna's philosophical anthropological foundations, such as the non-eternity of the soul, the soul and body dualism and the interrelationship of the soul and body, are reread in order to infer some views about personal identity. The findings of this study indicate that the aforementioned anthropological foundations have a very good capacity to explain topics such as conceptualization of personal identity, topics related to self and its difference with personal identity, characteristics of personal identity, constructive components of personal identity, and the process of its formation.امروزه «هویت فردی» یکی از مهمترین و چالش برانگیزترین مسائل در حوزه علوم انسانی بهشمار میرود. در میان فلاسفهای که به این مسئله پرداختهاند، بررسی دیدگاه ابنسینا از اهمیت والایی برخوردار است؛ چرا که با اهتمام ویژه به «نفس» و «بدن» و عدم غفلت از یکی به نفع دیگری، ساختار وجودی انسان را هم به لحاظ بالینی و هم به لحاظ مباحث نظری مطالعه کرده است. در پژوهش حاضر از زاویهای بدیع مبانی انسانشناختی ابنسینا از جمله «ترکیب ساحت وجودی انسان از نفس و بدن»، «حدوث نفس»، «دوگانگی نفس و بدن» و «ارتباط متقابل نفس و بدن» در جهت استنباط مباحث پیرامون هویت فردی بازخوانی میگردد. یافتههای این پژوهش حاکی از آن است که مبانی انسانشناختی مذکور، ظرفیت مناسبی برای تبیین مباحثی چون «مفهومشناسی هویت فردی»، «مباحث مربوط به "خود" و تفاوت آن با هویت فردی»، «ویژگیهای ایجابی و سلبی هویت فردی»، «شرح هویت منسجم»، «مؤلفههای سازنده هویت فردی» و «فرآیند شکلگیری آن» را دارد و میتواند مباحث مذکور را به شیوه عقلانی ، تفهیم نماید.https://jitp.ut.ac.ir/article_89189_2cdbe1edd2f32331b989c43cfb4295c3.pdfموسسه انتشارات دانشگاه تهرانفلسفه و کلام اسلامی2008-942255120220823Sadraean Epistemology and the Doctrines of Correspondence and Revolutionعلم صدرایی در نسبت با رای انطباق و انقلاب2542378919010.22059/jitp.2022.327565.523303FAحسینیزدیاستادیار گروه فلسفه، واحد تهران شمال، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران؛Journal Article20210814The problem of human perception through some mental being and its immanent relation with the soul and the latter’s presential knowledge of the mental being and the correspondence between the mental being and the external reality is indeed the very answer given by Avicenna to the question of the mechanism of the acquisition of knowledge of the external sensory objects. This essay seeks to explain why this analysis changes in Transcendent Theosophy into the theory of intuition by the soul, in the first stage, and the birth of the mental being from the independent notion of the presential knowledge, in the second stage. Amid the era of Avicenna and the era of Mulla Sadra, some philosophers emerged who were devoted to answering the objections against Avicenna’s stance, according to the author’s view, against the mainstream interpretation. The stance of these philosophers was not indeed the rival of Avicenna’s stance though certain objections can be levelled against their stance either. To study the reason of the aforementioned why, the author provides a historical sketch of these ideas from Avicenna to Mulla Sadra in a critical way and assays the reasons of the change in the coordinates of the analysis of the knowledge of the external sensory objects in Mulla Sadra’s philosophy.مسئله ادراک انسان از طریق حصول موجود ذهنی و نسبت حلولی آن با نفس و علم حضوری نفس به موجود ذهنی و انطباق تصویر ذهنی با حقیقت خارجی پاسخی است که از سوی ابنسینا در برابر سوال از چگونگی علم به محسوسات خارجی مطرح شده است. این مقاله در پی چرایی تغییر این تحلیل در حکمت متعالیه به نظریه شهود خارج توسط نفس در مرحله اول و تولد موجود ذهنی از نگاه استقلالی به علم حضوری در مرحله دوم است. مابین دوره بوعلی و ملاصدرا فلاسفهای ظهور کردهاند که به نظرنویسنده - برخلاف نظر مشهور- اهتمام به رفع اشکال از رای بوعلی داشتهاند و برایشان رقیب نظریه بوعلی نبوده است لکن به آراء ایشان نیز اشکالات دیگری وارد است. نگارنده برای بررسی چرایی پیش گفته به سیر تاریخی اما نقادانه این آراء از بوعلی تا صدرالمتالهین می پردازد و چرایی تغییر مختصات تحلیل شناخت محسوسات خارجی در فلسفه ملاصدرا مورد واکاوی قرار میگیرد.
https://jitp.ut.ac.ir/article_89190_a766298fe722c0385dac5ba02df43537.pdf