موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 A Critical Study of Fakhr al-Dīn al-Rāzī’s View on Divine Vision نقد و بررسی دیدگاه فخر رازی پیرامون مسأله رؤیت الهی 19 1 83534 10.22059/jitp.2021.303405.523202 FA غلامعباس حسنوند دانشجو دکتری گروه کلام- فلسفه دین و مسائل کلامی جدید، دانشکده حقوق، الهیات و علوم سیاسی، واحد علوم وتحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران، علی الله بداشتی استاد گروه فلسفه دانشگاه قم، قم، ایران. بابک عباسی استادیار گروه فلسفه واحد علوم و تحقیقات، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران Journal Article 2020 06 15 Vision of God, especially on the resurrection day, is one of the theological problems upon which Imamites and Asharites have different opinions. Imamites believe in the impossibility of the vision of God while Asharites believe in its possibility on the resurrection day. These two schools refer to some Qur'anic verses to confirm their ideas: e.g. “You will not see Me, but look at the mountain; if it should remain in its place, then you will see Me. 7:143”. “Some faces will be radiant on that day, looking at their Lord. 75:23”. In this article, we critically study the Fakhr al-Dīn al-Rāzī's theological view and study the extent of the influence of the former philosophers and theologians on his view. Finally, we will show that his view, which is heart felted discovery, does not differ much from the Imamites view. یکی از مباحث کلامی، بحث رؤیتِ خداوند، خاصّه در روز قیامت است که اشاعره و امامیه در آن اختلاف نظر دارند؛ اشاعره جواز رؤیت در روز قیامت، در مقابل امامیه به عدم آن معتقدند؛ هر کدامِ این دو با استدلال بر آیات شریفه: «مرا نخواهى دید لیکن به‌سوى کوه بنگر که اگر بر جاى خود آرام گرفت مرا خواهى دید» (143/اعراف)، «وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ ناضِرَةٌ ...» (23/قیامت) و: «لاتدرکه‌الابصار و هو یدرک‌الابصار...» (103/انعام)، در صدد اثبات دیدگاه خویش بر آمده‌اند. در این مقاله دیدگاه کلامی فخر رازی، تحلیل و بررسی شده، و سعی گردیده میزان تأثر و تأثیر از فلاسفه و متکلمان قبل و بعد در نوع نگاه وی و نقد‌های وارده بر دیدگاه رازی، مشخص و دیدگاه نهایی وی که کشف و رؤیت قلبی است و اختلاف چندانی با امامیه ندارد روشن می‌شود.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83534_75886f93dffed6a97bd10784ba79e0bd.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 Re-reading and Analyzing Mullā Ṣadrā’s View on Taṣdīq (according to the Theory of the Principality of Existence) بازخوانی و تحلیل دیدگاه ملاصدرا دربارۀ تصدیق منطقی (با توجه به نظریۀ اصالت وجود) 38 21 83537 10.22059/jitp.2021.302617.523200 FA محمد حسین زاده استادیار مؤسسه پژوهشی حکمت و فلسفه ایران Journal Article 2020 06 02 Mullā Ṣadrā has used the same terminology and style of the earlier logicians in many of his discussions on logical belief (Taṣdīq); while his two theories, “principality of existence” and “union of the knower and the known”, require that he address the issue to present the problem of “conception and belief” in a philosophical system different from the philosophical system of the sages. According to the theory of principality of existence and using the method of textual analysis, this article has re-read Mullā Ṣadrā’s view in explaining the truth of logical belief and has analyzed his approach in the face of the view of previous logicians. In this regard, it was concluded that Mullā Ṣadrā has expressed his view with two different approaches and on two levels: One approach is based on the principles of earlier logicians (essential approach) and the other approach is based on the theory of the principality of existence (existential approach). It was also argued that Mullā Ṣadrā’s view of the truth of logical belief was the same as Fārābī’s view, emphasizing that such a view was based solely on Mullā Ṣadrā’s existential approach and backed by theories of the principality of existence, the gradation of existence, the substantial motion and the union of the knower and the known. ملاصدرا در بسیاری از مباحثی که دربارۀ تصدیق منطقی بیان کرده از همان اصطلاحات و اسلوب منطقدانان پیشین استفاده کرده است؛ این در حالی است که دو نظریۀ «اصالت وجود» و «اتحاد علم، عالم و معلوم» اقتضا میکنند تا او مسألۀ «تصور و تصدیق» را در یک دستگاه فلسفی متفاوت با نظام فلسفی جمهور حکما ارائه کند. این مقاله با توجه به نظریۀ اصالت وجود و با استفاده از روش تحلیل متنی، دیدگاه صدرالمتألهین را در تبیین حقیقت تصدیق منطقی بازخوانی کرده و رویکرد او را در مواجهه با دیدگاه منطقدانان پیشین تحلیل نموده است. در این راستا، این نتیجه به‌دست آمد که ملاصدرا دیدگاه خود را با دو رویکرد متفاوت و در دو سطح مطرح کرده است: یک رویکرد بر اساس مبانی جمهور حکما (رویکرد ماهوی) و رویکرد دیگر بر اساس نظریۀ اصالت وجود و مطابق با مبانی فلسفی خاص او (رویکرد وجودی). همچنین این مطلب حاصل شد که دیدگاه ملاصدر دربارۀ حقیقت تصدیق منطقی، همان دیدگاه فارابی است با تأکید بر این نکته که چنین دیدگاهی صرفاً در رویکرد وجودی ملاصدرا و به پشتوانۀ نظریههای اصالت وجود، تشکیک وجود، حرکت جوهری و اتحاد علم، عالم و معلوم قابل تبیین است.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83537_a0aa7647a27c0f49d82249bcede450d3.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 An Examination of Avicenna’s View on the Impact of Philosophical Expertise on Quality of Intuitive Replies (A Comparative Study with regard to Some of Experimental Philosophers’ Standpoints) بررسی رأی ابن‌سینا درخصوص تأثیرگذاری تخصص فلسفی بر نحوۀ پاسخ‌دهی به موقعیت‌های شهودی (با نگاهی تطبیقی به دیدگاه برخی فیلسوفان آزمایشگر) 60 39 83538 10.22059/jitp.2021.309970.523225 FA سید علی حسینی دانشجوی دکتری رشتۀ حکمت متعالیه، دانشگاه فردوسی، مشهد، ایران؛ Journal Article 2020 09 19 Intuition is a philosophical judgment tool. Some accept it as a method in philosophy and others deny it. On the deniers' side, some philosophers, based on the diversity of responses to intuition pumps, consider it as an uncertain or invalid method. By contrast, the others claim that the incidental factors because distorted responses and there is not any wrong in intuitive method by itself. Here the level of expertise considered as one of the external factors that causes the accuracy or inaccuracy of intuitions. An accurate intuitive response can be found by questioning experts, not lay people. Avicenna’s view is compatible with the expertise-based view. In his rejoinder to a critic, he mentioned the intuitive arguments are not proper for all, but for those who possess perspicuity and subtle intelligence and his reply implies that he trusted the responses of meticulous philosophers more than others. This comparative work suggests a novel reading of Avicenna’s reply to his critic and reconsiders the interpretation that charges him with engaging in an ad hominem argument. شهود از روش‌های داوری درخصوص مسائل فلسفی است که دسته‌ای با کاربرد آن موافق‌اند و عده‌ای مخالف. در میان مخالفان کاربرد شهود، گروهی با استناد به پاسخ‌های شهودی مختلفی که به موقعیت شهودبرانگیز واحد داده می‌شود، روش شهودی را نامطمئن یا نادرست می‌دانند. در مقابل، دسته‌ای از موافقان شهود می‌گویند عوامل غیراصیلی که به اصل روش شهودی ربطی ندارند، داوری‌های شهودی را متعارض می‌کنند. در این پژوهش، از میان عوامل غیراصیل، میزان تخصص را مدنظر قرار داده‌ایم و آن را از عوامل راهبری یا انحراف شهودها معرفی کرده‌ایم. همچنین نظرخواهی از متخصصان است که پاسخ صحیح به موقعیت شهودی را پیش رویمان می‌گذارد، نه نظرسنجی از تمامی توده‌های مردم. ابن‌سینا نیز هم‌آوا با نظر اخیر، در پاسخی که به یکی از منتقدان موقعیت شهودبرانگیز انسان معلق می‌دهد، این حجت را برای همه مناسب نمی‌داند و نظرسنجی از حکمای کارکشته را عامل کشف پاسخ درخور به آن می‌داند. ثمرۀ تفسیر این‌چنینی از پاسخ ابن‌سینا به منتقدش این است که دیگر شیخ به پاسخ غرض‌ورزانه و حملۀ به شخصیت منتقد محکوم نمی‌شود.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83538_a02a4bcd606f5f4cc66581a3dd7df73d.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 The Application of Metaphors in Suhrawardī's Epistemology کاربرد استعاره در معرفتشناسی سهروردی 81 61 83539 10.22059/jitp.2021.317819.523257 FA زینب زرگوشی دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه ایلام رضا رضازاده دانشیار فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه ایلام؛ مجید ضیایی استادیار فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه ایلام؛ Journal Article 2021 02 06 Regarding the classical theory, metaphors have been regarded as decorative things, belonging to the literary language and distinctive from philosophical and scientific language. Besides, according to this theory, the basis of the forming of metaphors is the similarity between two phenomena. However, considering the contemporary theory, not only the literary language but also the scientific and philosophical ones are metaphorical. Moreover, the basis of the forming of metaphors is not only the objective similarities, but also the non-objective ones and experiential co-occurrences. In the contemporary theory, a metaphor is the transition of the source domain structure to the target domain. According to this theory, philosophical concepts are conceptualized through metaphors. Lakoff and Johnson believe that mind is conceptualized through metaphors. The present article shows that Shaykh al-Isḥāq (Suhrawardī) would also structure the mind through metaphors. In Suhrawardī's Epistemology, different aspects of perception are formulated through concepts such as seeing, illumination, manipulating objects, Constructions, mathematical calculations, and motion. در دیدگاه سنتی، استعاره امری تزیینی و مربوط به زبان ادبی و قابل حذف از زبان علمی و فلسفی است. همچنین مطابق این دیدگاه، مبنای شکلگیری استعاره، شباهت عینی بین دو پدیده است. اما در دیدگاه معاصر نه تنها زبان ادبی بلکه زبان علمی و فلسفی نیز استعاری است و مبنای شکلگیری استعاره علاوه بر شباهتهای عینی، انواع شباهتهای ساختاری غیرعینی و همبستگی در تجربه نیز میتواند باشد. در دیدگاه معاصر، استعاره، انتقال الگوی استنباطی حوزه مبدأ به حوزه مقصد است. مطابق این رویکرد، مفاهیم فلسفی از طریق استعارهها مفهومسازی میشوند. لیکاف و جانسون معتقدند خودِ ذهن و فرآیندهای ذهنی توسط استعاره مفهومسازی میشوند. در این مقاله نشان داده میشود شیخ اشراق نیز ذهن و کنشهای ذهنی را توسط استعاره ساختاربندی میکند. جنبههای مختلف ادراک در معرفتشناسی سهروردی توسط مفاهیمی مانند دیدن، اشراق، دستکاری اجسام، ساختمان، محاسبه ریاضی و حرکت مفهومسازی میشوند.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83539_3b11a41d8dc8ec349df275664e912410.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 Mullā Ṣadrā’s View on the Principality of Existence تبیین اصالت وجود از نظر ملاصدرا با توجه به تفاسیر آن 102 83 83540 10.22059/jitp.2021.313432.523241 FA مجتبی شیخ دانشجوی دکتری ـ فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران محمد محمدرضایی استاد گروه فلسفه پردیس فارابی دانشگاه تهران یحیی کبیر دانشیار گروه فلسفه پردیس فارابی دانشگاه تهران Journal Article 2020 11 15 . In addition to a study of the major interpretations of the "principality of existence", (ʾIṣāla al-wujūd) this article studies Mullā Ṣadrā's view through the third person narration method. According to this method, the main point in "principality of existence" is the distinction, the rules and the relation of existence and quiddity. Mullā Ṣadrā describes his view in the form of the proposition, "Existence exists", and he claims that this proposition is a "common technical Predication." This proposition can be interpreted as follows: 1. Quiddity has instantiations in the external world. 2. Quiddity does not have any instantiation in the external world. 3. Quiddity, primarily, does not have any instantiation in the external world, but it has instantiations through existence. There are many explanations for each of the three interpretations. The major point of this article is that it is not possible for quiddity in-itself to exist in the external world. مسئله این مقاله ضمن بررسی چند تفسیر اصلی از اصالت وجود، تفسیر دیدگاه ملاصدرا با روش راوی سوم است. طبق این تفسیر آنچه در اصالت وجود اصل است، تمایز ذهن و عین یا ماهیت و وجود و تفاوت احکام هر یک و رابطه آنها است. با این حال ملاصدرا مدعای خویش را در قالب قضیه «وجود موجود است» بیان میکند و این قضیه را از سنخ حمل شایع صناعی میداند. در تفسیر این مقاله از دیدگاه ملاصدرا سه گزاره اصلی درون مایه اصالت وجود وی میباشد: وجود مصداق دارد، ماهیت در خارج مصداق ندارد و ماهیت به عرض وجود و مجازا در خارج مصداق دارد. این سه گزاره به صورت کلی در سایر تفاسیر نیز مطرح میشود، اما شرح هر کدام متفاوت است. اما تمایز اصلی تفسیر این مقاله، آن است که ماهیت اساسا امکان صدق بر خارج را ندارد.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83540_bc59db2baa014cfab59e1a475879105d.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 A Comparative Study of the Introspective Arguments of Mullā Ṣadrā and John Foster for the Immateriality of the Soul بررسی تطبیقی براهین درون نگرانه ملاصدرا و جان فاستر بر تجرد نفس 119 103 83541 10.22059/jitp.2021.304921.523205 FA حمید رضا عبدلی مهرجردی دانشجوی دکتری حکمت متعالیه دانشگاه اصفهان فروغ السادات رحیم پور دانشیار گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه اصفهان امیر احسان کرباسی زاده دانشیار گروه فلسفه غرب دانشگاه اصفهان Journal Article 2020 06 27 Some philosophers consider human and its mind purely material. In contrast, another group believes in an immaterial substance interacting with the body. Mullā Ṣadrā and John Foster, the British philosopher who was his contemporary, are among those who have independently argued for the immateriality of the soul. In this paper, we look at some of their arguments on the immateriality of the soul which are introspective; i.e., the arguments which emphasize direct attention to the soul or the inner and non-material consciousness of man. The methods of the two philosophers in reasoning are different. Foster focuses directly on man's inner awareness of his mental states, and Mullā Ṣadrā bases his arguments on comparing the properties of the soul with the body. Introspective arguments are effective in that they can, easily and without numerous premises, refer any human being to his or her inner self and make him believe in the immateriality of the soul. Of course, Mullā Ṣadrā and Foster did not pay any attention to the problems of introspection. Before putting forward this type of argument, the infallibility of access to mental states and the correctness of initial intuitions must be proven. برخی از فلاسفه، انسان را موجودی صرفاً مادی و جسمانی میدانند و نفس و ذهن نیز از دیدگاه ایشان ماهیتی مادی دارد. در مقابل، دستهای دیگر، به جوهری غیرمادی که در تعامل با بدن است باور دارند. ملاصدرا فیلسوف حکمت متعالیه و جان فاستر فیلسوف ذهن معاصر بریتانیایی در دسته اخیر قرار دارند و با تکیه بر دلایلی، به اثبات تجرد نفس پرداختهاند. در این مقاله به آن دسته از استدلالهای تجرد نفس میپردازیم که جنبه دروننگرانه دارند؛ یعنی برهانهایی که در آنها بر توجه مستقیم انسان به نفس خود یا بر خودآگاهی درونی و غیرمادی او تاکید میشود. روش این دو فیلسوف در ارائه براهین، متفاوت است؛ بدین معنا که فاستر مستقیماً به آگاهی درونی انسان از حالات ذهنیاش تمرکز کرده و ملاصدرا، استدلالها را بر مقایسه ویژگیهای نفس با بدن استوار نموده است. براهین دروننگرانه از این جهت کارآمد هستند که میتوانند در عین سادگی، بدون نیاز به مقدمات پیچیده، هر انسانی را به درون خویش ارجاع دهند؛ البته ملاصدرا و فاستر، به اشکالات وارد بر دروننگری توجهی نکردهاند. پیش از اقامه این سنخ براهین باید خطاناپذیری دسترسی به حالات ذهنی و صحت شهودهای اولیه اثبات شود. همچنین باید به دستآوردهای تجربی نافی صحت دروننگری، پاسخ داد.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83541_f4a3d8e21c3c2fa44a1601976149aa3c.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 A Re-reading of the “Linguistic Denotation” in Understanding and Interpreting of the Kitāb ʾAllāh and Sunnah بازخوانی «دلالت زبانی» در فهم و تفسیر کتاب و سنت 145 121 83542 10.22059/jitp.2021.311520.523231 FA محمدتقی کبریت‌چی دانشجوی دکتری علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران محمدرضا شاهرودی دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث دانشگاه تهران 0000-0001-9270-6139 Journal Article 2020 11 11 The “linguistic denotation” scheme in this paper, vs. the “logical denotation”, represents the relationship between “words” and “meanings” in “natural languages”. In this scheme, the process of “denotation” is dependent on “application” and is performed by “interpretation”, but in logical denotation, it is only a function of contract. However, the Holy Quran and Traditions have been issued in the atmosphere of natural language. Therefore, the meaning of the Kitāb and Sunnah must be explained in the structure of linguistic not logical denotation. So, the meaning of words, in addition to the “co-text”, also depends on the “context or application”, and interpretation activity plays a great role in it. Accordingly, “application” in the literature of interpretation of the Quran is: the occasions and addresses of revelation, and in Tradition is: the conditions and situations of the Hadīth issuance. Details and applications of this approach in Quranic and Hadīth sciences require further researches. «طرح دلالت زبانی»، درمقابل «دلالت منطقی»، رابطه‌ی «لفظ» و «معنا» را در «زبان طبیعی» بازنمایی می‌کند. در این طرح، فرایند «دلالت»، وابسته به «کاربرد» و به‌وسیله‌ی عامل «تفسیر» انجام می‌گیرد اما دلالت منطقی، تنها تابع قرارداد است. مروری بر آثار زبان‌شناختی مسلمانان نشان می‌دهد که نظریه‌ی دلالت میان آنها به‌صورت طیفی از دلالت منطقی تا دلالت زبانی، و بیشتر متأثر از رویکرد منطقی است؛ حال‌آنکه قرآن کریم و روایات در فضای «زبان طبیعی» صادر شده‌اند. از‌این‌رو بایسته است دلالت الفاظ کتاب و سنت در ساختار دلالت زبانی تبیین گردد؛ نه دلالت منطقی. درنتیجه، دلالت الفاظ علاوه‌بر «سیاق متن» به «کاربرد» نیز وابسته و فعالیت «تفسیر» در آن نقش‌آفرین خواهد بود. براین‌پایه «کاربرد»، در تفسیر قرآن کریم: موقعیت الفاظ در فضای نزول و خطاب آیات، و در روایات: مورد و موقعیت صدور حدیث است. ریزگان و کاربست این رویکرد در علوم قرآن و حدیث، پژوهش‌هایی جداگانه می‌طلبد.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83542_f201f48e9fef5db64e44600919ad7d16.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 Epistemological Approach in Proving Separated Intellect in Islamic Tradition: Critical Analysis رویکرد معرفت شناختی در اثبات عقل مفارق در سنت اسلامی: تحلیل انتقادی 166 147 83543 10.22059/jitp.2021.304924.523206 FA مرتضی متولی دانشجوی دکتری فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران Journal Article 2020 06 27 A cluster of arguments for the existence ʿaql-i Mufāriq (Separated intellect) are based on epistemological approach, which we, in this inquiry, will analyze three of them critically. In this study, we indicate that these arguments are more similar to “explanations” rather than reasoning for the existence of separated intellect, I mean that they are more similar to illustrative hypotheses which, in addition to establishing compatibility in a system, give us an understanding of how one thing is possible. In this case, firstly, they will accept competitors; i.e., we can offer other hypotheses and explanations. Secondly, because it seems that all these problems are multiple-origins, in different disciplines, other explanations could be presented, each of which illuminates a portion of reality. Thirdly, as for the criteria of precedence of explanation, maybe these explanations do not succeed today. Nevertheless, if we regard these arguments as a proof and justification for the existence of separated intellect, they will have many defects and will not reach the goal. یک دسته از ادله اثبات عقل مفارق ادله مبتنی بر رویکرد معرفتشناختیاند که در این جستار به تحلیل انتقادی سه دلیل از آن ادله خواهیم پرداخت. ما در این پژوهش نشان میدهیم که این ادله بیشتر شبیه به تبییناند تا استدلال بر وجود عقل مفارق یعنی بیشتر شبیه به فرضیههای روشنگری هستند که علاوه بر برقراری سازگاری در یک نظامْ فهم چگونگی امکان یک امر را به ما میدهند. دراینصورت، اولا، رقیببردارند یعنی میتوان فرضیهها و تبیینهای رقیب ارائه داد؛ ثانیا، چون ظاهرا همه این مسائل چندتباریاند در علوم مختلف میتوان تبیینهایی دیگر برای این امور عرضه کرد ـ تبیینهایی که هر کدام بخشی از حقیقت را روشن میسازند؛ ثالثا، با توجه به ملاک‌های اولویت تبیین شاید امروزه دیگر این تبیینها خیلی موفق نباشند. با این همه، اگر این ادله را استدلال و توجیه برای وجود عقل مفارق بدانیم، همچنان خللهای فراوانی دارند و از رسیدن به مقصود بازمیمانند.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83543_5593876f4e77e2a5034570e48eec7780.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 A Critical Analysis of Fakhr al-Dīn al-Rāzī’s View on the Impossibility of Knowability of the Divine Essence تحلیل و نقد نظریه ی «عدم امکان شناخت ذات الهی از منظر فخر رازی» 183 167 83544 10.22059/jitp.2021.314026.523244 FA امیرحسین منصوری نوری دانشجوی دکتری فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی عین الله خادمی استاد فلسفه و کلام دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی مروه دولت آبادی دانش آموخته دکتری فلسفه و کلام، دانشگاه تربیت دبیر شهیدرجایی زینب درویشی استادیار گروه معارف دانشگاه آزاد واحد اهواز Journal Article 2020 12 13 The present research seeks to answer the two questions from “What does the impossibility of knowledge of the divine essence mean?” and “What are the reasons for this impossibility?” The following conclusions have been obtained in this research: the nonidentity of essence and attributes, and the nonidentity of existence and quiddity in God cannot be accepted; the inconceivability of God essence is true, but there may be other ways of knowing Him. Furthermore, some of Fakhr al-Dīn al-Rāzī’s reasons are similar to like examples than independent reasons. Therefore, the data and results seem to show that Fakhr al-Dīn al-Rāzī does not have a consistent manner on the issue and in some cases believes in the knowability of the divine essence. The authors will address the possibility of the knowability of the divine essence from the perspective of Fakhr al-Dīn al-Rāzī in another independent study. پژوهش حاضر به دنبال پاسخگویی به دو سؤال «امتناع شناخت ذات الهی به چه معنا است؟» و «این امتناع چه دلایلی دارد؟» شکل گرفته و در فرآیند پژوهش دادههای زیر به دست آمده است، دلایل فخر مبنی بر شناختناپذیری ذات مخدوش به نظر میرسد چرا که: مبنای غیریت ذات و صفات و وجود ماهیت در خدای متعال قابل خدشه است، اعتقاد بر عدم شناخت کنه ذات مساوی با تعطیل شناخت در مورد موجود بسیط است، تصورناپذیری خدای متعال صحیح است اما ممکن است راههای دیگری برای شناخت وجود داشته باشد، برخی از دلایل نیز مبنی بر مقایسه است و بیشتر جنبهی مثال دارد تا دلیلی مستقل، بنابراین دادهها و نتایج به نظر میرسد فخر رازی در مسئله سیری خطی نداشته و در برخی موارد متمایل به امکان شناخت ذات الهی نیز هست. فخر رازی با ساماندهی نظام شناخت بر مبنی فنا و به دلیل مشکلات موجود در اعتقاد به عدم امکان شناخت ذات، از عدم امکان دست برمیدارد که موضوع پژوهشی دیگر از نگارندگان خواهد بود.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83544_7cb3e570d9dc59d894a3b0f34fda1af1.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 Mullā-Ṣadrā's View on Death of Angels مرگ فرشتگان از دیدگاه ملاصدرا 202 185 83546 10.22059/jitp.2021.305585.523210 FA سید مصطفی موسوی اعظم استادیار گروه فلسفه، دانشگاه یاسوج Journal Article 2020 10 03 Mullā Ṣadrā, being influenced by Islamic traditions and his preceding mystics, is the first Islamic philosopher who has discussed about the "death of angels" in his philosophy. However, without a precise perception of the Major Resurrection, it would be impossible to analyze the death of angels in Ṣadrā's philosophical system. He analyzes the nature of the Major Resurrection through mystical fundamentals, on the basis of which he considers the angels' death to be justifiable. He has elaborated the angels' death from two perspectives: first, nominal annihilation through the manifestation of God's essence in the Major Resurrection. In this analysis, which has been broached earlier by Davoud Gheisari, the angels annihilate with the manifestation of God's essence in the Major Resurrection Day. Second, swooning death (i.e. death by swooning), which represents returning back to the non-existence in the divine essence. This type of death occurs on the Day of Major Resurrection .Ṣadrā, in various instances, has considered the latter type of death as being true for the angels. ملاصدرا نخستین فیلسوف اسلامی است که تحت تاثیر روایات اسلامی و عارفان پیش از خود از "مرگ فرشتگان" بحث کرده است. تحلیل مرگ ملائکه بدون پرداختن به قیامت کبری در نظام فکری ملاصدرا ممکن نیست. او از طریق مبانی عرفانی به تحلیل قیامت کبری میپردازد و بر این اساس مرگ فرشتگان را توجیهپذیر میداند. او از دو منظر به تبیین مرگ فرشتگان میپردازد: نخست؛ فنای اسمائی به تجلی ذات الهی در قیامت کبری. براین اساس در قیامت کبری فرشتگان با تجلی ذات الهی فانی میشوند. نخستین بار داود قیصری از این منظر به توجیه و تبیین مرگ فرشتگان پرداخته است و ملاصدرا با تفصیل بیشتر به آن میپردازد. دوم؛ موت صعق که همان بازگشت به عدم خویشتن در ذات الهی است که در قیامت کبری اتفاق میافتد. تبیین دوم ابداعی ملاصدرا است.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83546_69402d32a4d9a932bf8f89f372ed6bcd.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 The Metaphysics of Logic-Based Therapy (LBT) from Elliot D. Cohen's Viewpoint متافیزیک درمان مبتنی بر منطق(LBT) از منظر الیوت کوهن 226 203 83560 10.22059/jitp.2021.309266.523221 FA نرگس نظرنژاد دانشیار گروه فلسفه و حکمت اسلامی دانشکدۀ الهیات و معارف اسلامی دانشگاه الزهرا(س)، Journal Article 2020 09 08 The present paper is in the field of philosophical counseling. It aims to introduce and explain the metaphysical foundations of logic-based therapy (LBT). This therapy is one of the approaches in philosophical counseling and Elliott Cohen's invention. This method assumes that the actions and emotions of human beings are the results of practical and logical deductions, and containing some fallacies, these deductions cause irrational feelings and self-defeating behaviors in humans. The present paper first introduces the six steps of logic-based therapy. These steps help clients discover fallacies such as absolutism and perfectionism in their practical deductions. Cohen's treatment is not just a negative one because after identifying each fallacy it introduces the opposite virtues as antidotes to the clients. Finally, the paper examines the metaphysical foundations of logic-based therapy from Elliott Cohen's perspective and analyzes the four fundamental philosophical principles of LBT. مقالۀ حاضر در حوزۀ مشاورۀ فلسفی است و هدف آن معرفی و تبیین مبانی متافیزیکی درمان مبتنی بر منطق (LBT) است. این روش درمانی، یکی از رویکردهای موجود در مشاورۀ فلسفی و ابداع الیوت کوهن است. پیشفرض این روش، این است که اعمال و عواطف انسانها، حاصل نوعی قیاس منطقی عملی است و چون برخی از این قیاسها حاوی مغالطاتی هستند، احساساتی غیرعقلانی و رفتارهایی خودشکن، در انسانها ایجاد میکنند. مقالۀ حاضر، نخست به معرفی گامهای ششگانۀ درمان مبتنی بر منطق میپردازد؛ این گامها، به مراجعان کمک میکنند تا مغالطههایی مانند مطلقگرایی و کمالطلبی را در قیاسهای عملی خود کشف کنند. روش درمانی کوهن، صرفا جنبۀ سلبی ندارد، بلکه پس از شناسایی هر مغالطه، فضیلت مقابل آن را نیز، به عنوان پادزهر، به مراجع میآموزد. مقاله، سرانجام مبانی متافیزیکی درمان مبتنی بر منطق را از منظر الیوت کوهن بررسی میکند و به تحلیل چهار اصل فلسفی بنیادی که (LBT) بر آنها مبتنی است، میپردازد.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83560_363b19a7ae012dad5e0938efc0ac4270.pdf

موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 54 1 2021 08 23 A Comparative Study of Aristotle and Fārābī’s Views on Illusion بررسی و مقایسه آرای ارسطو و فارابی در مسئله خطای حسّی 246 227 83561 10.22059/jitp.2021.312899.523237 FA کرامت ورزدار دانشجوی دکتری فلسفه و کلامِ اسلامی دانشگاه تهران احد فرامرز قراملکی استادِ گروه فلسفه و کلامِ اسلامی دانشگاه تهران. عبدالرسول کشفی استاد گروه فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه تهران Journal Article 2020 11 19 In Aristotle and Fārābī's philosophy, knowledge begins with sense perceptions. This approach to the acquisition of knowledge faces two challenges posed by Sufism, “illusion” and the “the conflicting interpretations of sense perceptions”. Aristotle tries to answer these two questions by dividing sense perceptions into “specific” and “common” ones and proposing the concept of “balanced conditions”, and the duality of “appearance” and “perception”. Fārābī has not taken a position on the second challenge, but he draws a different approach to the first challenge by dividing the certainty into “complete certainty” and “incomplete certainty”. In his view, certainty arising from “sense perceptions” is an incomplete one, and by adhering to the three conditions, one can adhere to the certainties of sense intuition. It seems that neither of the two solutions of these two thinkers is complete in solving the problem; but Aristotle's solution to the problem of “illusion” is more defensible than Fārābī’s. در فلسفه ارسطو و فارابی معرفت از حواسّ آغاز می‌گردد. این رویکرد به اکتسابِ معرفت، با دو چالش مطرح شده توسّط سوفیزم دربابِ ادراکاتِ حسّی _ یعنی «خطای حسّ» و «تفسیرهای متعارض از ادراکاتِ حسّی»_ مواجه می‌شود. ارسطو با تقسیمِ محسوسات به «مختصّ» و «مشترک» و طرحِ مفهوم «شرایط متعادل» و همچنین با طرح دوگانه‌ی «نمود» و «ادراک» تلاش می‌کند به این دو مسئله پاسخ دهد. فارابی نسبت به چالش دوّم موضِعی اتّخاذ نکرده است امّا در بابِ چالش اوّل با تقسیم یقین به «تامّ» و «غیرتامّ» راهکار متفاوتی را ترسیم می‌کند. از منظرِ وی یقینِ ناشی از «ادراکاتِ حسّی» یقین غیرتامّ است و با پایبندی به شرایط سه‌گانه‌ای، می‌توان به یقین‌های حاصل از شهودِ حسّی پایبند بود. به نظر می رسد هیچ‌یک از دو راهکارِ این دو متفکّر در حلّ مسئله خطای حسّی تامّ نیست؛ امّا راهکار ارسطو در تبیین مسئله، قابل دفاع‌تر از نظر فارابی است.

https://jitp.ut.ac.ir/article_83561_6324e5893e10eae1a3761562503ad657.pdf