موسسه انتشارات دانشگاه تهران فلسفه و کلام اسلامی 2008-9422 51 2 2019 01 21 A Critique of Naturalism from Alvin Plantinga’s Point of View نقد طبیعت‌گروی از منظر الوین پلنتینگا 297 319 69584 10.22059/jitp.2018.249717.522994 FA نرگس نظرنژاد دانشیار گروه فلسفه دانشگاه الزهرا(س) Journal Article 2018 01 09 Reliabilism is one the externalist theories of justification which, according to some epistemologists, can be used to avoid skepticism. Alvin Plantinga believes that reliabilism can prevent skepticism only if it is not combined with metaphysical naturalism, materialism, and evolution-based explanation because, according to him, the output of such a combination would be that the reliability of all productions of cognitive faculties, including naturalism itself, will be subject to extreme skepticism, and the naturalist is forced to abandon the presumption of the reliability of cognitive faculties.  Plantinga conditions reliability of cognitive faculties to its combination with supernatural metaphysics and believes that only those who follow the Abrahamic religions can claim the reliability of their cognitive faculties in the virtue of believing in God who has created human beings in His image. The present research, while accepting his ability to depict inefficiencies of naturalism and materialism in justifying the various manifestations of life, criticizes him of committing a kind of Cartesian circle. اعتمادگروی یکی از نظریه­های توجیه برون­گرو است که به اعتقاد برخی از معرفت‌شناسان، می­توان برای اجتناب از شکاکیت بدان توسل جست. پلنتینگا برآن است که اعتمادگروی تنها در صورتی می­تواند مانع شکاکیت گردد که با طبیعت­گروی مابعدالطبیعی، مادیگری و تبیین مبتنی بر تکامل، ترکیب نشود؛ زیرا به اعتقاد وی حاصل چنین ترکیبی این خواهد بود که همۀ تولیدات قوای ادراکی، از جمله خود طبیعت­گروی، در معرض شکاکیتی افراطی قرار گیرد و طبیعت­گرو عقلا ناگزیر گردد پیش‌فرض اعتمادپذیر بودن قوای ادراکی را رها کند. پلنتینگا اعتمادپذیری قوای ادراکی را به ترکیب آن با فراطبیعت­گروی مابعدالطبیعی منوط می­کند و معتقد است که تنها پیروان ادیان ابراهیمی می‌توانند در سایۀ اعتقاد به خدایی که ما را بر صورت خویش آفریده است، مدعی اعتمادپذیری قوای ادراکی خود باشند. پژوهش حاضر، ضمن وصول به این‌نتیجه که پلنتینگا به‌خوبی توانسته است ناکاستی­های طبیعت­گروی و مادی­گروی را در توجیه جلوه­های متنوع حیات به تصویر کشد، این نقد را نیز بر پلنتینگا وارد می­داند که وی مرتکب نوعی دور دکارتی شده است. https://jitp.ut.ac.ir/article_69584_be6996c5016b9615248849f99955854b.pdf